“Maar Sanne, staan de deuren eigenlijk wel écht open?”
Die vraag stelde een ondernemersvriendin me vorige week tijdens ons vaste belletje op maandagochtend. Ik was net terug van zwangerschapsverlof. Voor het eerst was de opvang geregeld, mijn agenda had ruimte en ik had oprecht heel veel zin om weer aan het werk te gaan. Dus mijn eerste reactie was natuurlijk: ja. Ik ben er weer. Kom maar door.
Alleen voelde ik meteen dat ze een punt had.
Precies hier gaat deze podcast over. Geen zin in te luisteren, lees hieronder mijn blog.
Mijn vriend was die dag met de kinderen en ik had alle tijd om te werken. Tegelijkertijd merkte ik onrust in mijn lijf. Hoe zou het met de kinderen zijn? Ik geef nog borstvoeding, dus Melle heeft mij praktisch gezien ook nog nodig. Na maanden waarin mijn dagen grotendeels om een baby en mijn gezin draaiden, was er ineens een dag waarop ik weer Sanne de ondernemer kon zijn.
Mijn agenda was er klaar voor. Ikzelf was nog aan het schakelen. En dat vond ik fascinerend, want dit is dus precies het soort vraag dat ik zelf aan andere mensen stel: ben jij werkelijk beschikbaar voor datgene wat je zegt dat je wilt?
We hebben allemaal dingen die we graag willen. Een bedrijf overnemen. Een andere rol pakken. Meer omzet draaien. Eindelijk dat idee uitvoeren dat al twee jaar door je hoofd spookt. Een boek schrijven. Minder werken. Een bedrijf bouwen dat niet continu op jou leunt.
En dan komt er vaak een ‘maar’.
Ik wil dit heel graag, maar eerst moet mijn vader meer loslaten binnen ons familiebedrijf. Ik wil dat project starten, maar ik moet eerst deze kennis hebben. Ik wil meer ruimte, maar eerst moet deze vacature gevuld zijn. Ik wil die stap zetten, maar mijn kinderen zijn nu nog klein.
Wat ik hier interessant aan vind, is dat het meestal geen slap excuus is. Je kunt vaak prima uitleggen waarom je wacht. Sterker nog, je verhaal kan zo logisch zijn dat niemand er iets tegenin kan brengen.
En ondertussen gebeurt er geen reet.
Dat noem ik de wachtkamer.
De wachtkamer = De wachtstand
Je hebt ergens besloten dat X eerst moet gebeuren voordat Y mogelijk is. Vervolgens behandel je die volgorde alsof iemand hem officieel heeft vastgelegd. Terwijl het interessant kan zijn om jezelf eens af te vragen: wie heeft eigenlijk besloten dat dit eerst moet?
Ik betrap mezelf daar net zo goed op. Ik wil bijvoorbeeld meer veranderprocessen binnen organisaties en familiebedrijven begeleiden. Ik merk dat ik steeds dichter op die bedrijfstransities wil zitten. Precies daar waar het zakelijke vraagstuk en de familiedynamiek door elkaar gaan lopen. Dat weet ik. Daar gaat mijn vuurtje van aan.
En vervolgens kan mijn hoofd daar een complete routekaart voor gaan bedenken. Moet ik eerst nog bepaalde mensen kennen? Heb ik ergens nog meer kennis voor nodig? Moet ik eerst een ander soort opdracht hebben gedaan voordat ik mezelf die positie volledig mag toe-eigenen?
Geen idee.
Dus daar probeer ik mezelf nu ook continu op te betrappen. Welke voorwaarden zijn daadwerkelijk nodig en welke heb ik zelf verzonnen?
Ik zie hetzelfde binnen familiebedrijven. Een opvolger kan jarenlang zeggen dat hij zijn plek pas echt kan innemen als zijn vader meer loslaat. Misschien heeft hij daar nog gelijk in ook. Alleen: wat ga jij doen als je vader voorlopig niet beweegt? Blijf jij dan ook staan?
Andersom kan een vader oprecht zeggen dat hij het bedrijf graag wil overdragen, maar dat zijn dochter “er nog niet klaar voor is”. Ook daar ben ik nieuwsgierig. Is zij er werkelijk nog niet klaar voor? Of is dat inmiddels ook een heel goede reden geworden waarom jij zelf nog geen afscheid hoeft te nemen van de plek waarop je dertig jaar hebt gestaan?
Dit is waarom ik zo graag werk met transities binnen familiebedrijven. Op papier kun je een hoop regelen. Je kunt aandelen overdragen, functies wijzigen en afspraken maken over wie waarover beslist. Ondertussen kan diezelfde dochter tijdens een directievergadering de algemeen directeur zijn en aan de keukentafel binnen drie seconden weer de dochter worden die goedkeuring zoekt bij haar vader. Vader kan formeel uit de directie zijn en nog steeds iedere ochtend binnenlopen met de vraag waarom iets gisteren op die manier besloten is. Dan speelt er dus nog iets.
En precies daar wil ik werken. Bij wat er vóór en onder een bedrijfstransitie gebeurt. Bij de patronen, loyaliteiten en onuitgesproken dingen die uiteindelijk veel meer invloed hebben op zo’n overgang dan mensen vooraf denken. En daarna wil ik het ook gewoon weer praktisch maken, want uiteindelijk moet er wel iets gebeuren.
Lees alles over mijn visie op leiderschapstransities binnen familiebedrijven.
Overigens betekent dit niet dat wachten altijd verkeerd is. Mijn landgoedproject heb ik tijdens mijn zwangerschapsverlof bewust stilgelegd. Ik had net een kind gebaard, mijn lijf moest herstellen, thuis moesten we opnieuw onze weg vinden en ik had totaal geen behoefte om daar ook nog even een compleet landgoedproject naast te trekken. Ik wist: als ik dit nu ga doen, word ik onrustig. Dus ik heb hem geparkeerd. Bewust.
Dat vind ik iets totaal anders dan jezelf jarenlang vertellen dat het moment nog niet daar is. Ik wist waarom ik hem parkeerde. En nu ik weer ruimte krijg, kijk ik opnieuw. Grappig genoeg heb ik inmiddels alweer een gesprek over grond gehad. Zo snel kan iets dus weer gaan bewegen.
Mijn verlof heeft me sowieso veel laten zien over waar ik mijn energie aan geef. Ik haalde social media van mijn telefoon en ging weer romans lezen. Geen businessboek. Geen zelfhulpboek. Geen boek waarmee ik mezelf weer ergens in kon verbeteren. Gewoon lezen omdat ik daar zin in had. En ik werd rustiger.
Dat vond ik eigenlijk best bizar, want ik vond mezelf al behoorlijk relaxed. Blijkbaar zat er nog een laag onder. Ik was nog meer aanwezig bij de kinderen en merkte hoeveel input er normaal gesproken ongemerkt binnenkomt. Dat neem ik mee nu ik weer aan het werk ben.
Ik wil veel. Ik wil met ondernemers werken die op het hoogste niveau willen performen. Ik wil dichter op transities binnen familiebedrijven zitten. Ik wil mijn eigen projecten bouwen en ik heb geen enkele behoefte om mijn ambitie kleiner te maken. Alleen wil ik aan het einde van de dag ook nog gewoon Sanne zijn. Met energie voor mijn kinderen, mijn relatie en mezelf.
Zakelijk winnen, zonder privé te verliezen
Dat is wat ik bedoel met zakelijk winnen zonder privé te verliezen.
En daarom vind ik performancevraagstukken zo interessant. Als jij zegt dat je ergens naartoe wilt, kijk ik niet alleen naar het plan waarmee je daar denkt te komen. Ik wil weten waarom je er nu nog niet bent. Waar je jezelf inhoudt. Welke aanname je inmiddels als waarheid behandelt. Welk gesprek je uitstelt. Waar jij zegt dat je klaar voor bent terwijl je keuzes misschien iets anders laten zien.
Dus stel ik jou dezelfde vraag die vorige week aan mij werd gesteld:
Ben jij werkelijk beschikbaar voor datgene wat je zegt dat je wilt?
En als het antwoord ergens schuurt, dan zou ik daar eens blijven.
Welke zin maak jij bijvoorbeeld al maanden of misschien zelfs jaren af met: “Ja, dat wil ik heel graag, maar eerst moet…”
Wie heeft bepaald dat dat eerst moet? Grote kans dat JIJ dat zelf bent.
De #opkoerzBOOSt voor jou
Ik ga in september de #opkoerzBOOST weer organiseren. Een gratis challenge waarin we precies hiermee aan de slag gaan. Ik ga je helpen scherper te krijgen waar je naartoe wilt, waar je jezelf nog in de wachtkamer houdt en wat er nodig is om weer te bewegen.
Ik heb na mijn verlof vooral heel veel zin om jullie weer dichtbij te hebben. Om gesprekken te voeren. Om mensen aan te zetten. Om te zien wat er gebeurt als je dat idee dat al maanden ergens borrelt eindelijk eens serieus neemt.
En mocht je tijdens het lezen iets anders voelen, namelijk: Sanne, leuk die #opkoerzBOOST challenge, maar volgens mij moeten jij en ik gewoon praten, stuur me dan een bericht.
Ik ben er weer.
De deuren zijn open. Voor de #opkoerzBOOST gratis challenge of even sparren? Plan hier je call.
- Als je klant dit zegt, zou ik de bedrijfsoverdracht vertragen - 22 september 2026
- Ben jij werkelijk beschikbaar voor datgene wat je zegt dat je wilt? - 31 augustus 2026
- Je hoeft je eindbestemming niet te kennen om te weten dat het tijd is voor een nieuwe koers - 31 augustus 2026
