Ik ben weer aan het werk na bijna een half jaar zwangerschapsverlof. En ik begin met een nagenoeg lege agenda. Als je het mij vraagt is dat echt leiderschap, om je agenda eens leeg te vegen en bij jezelf weer na te gaan; ‘Van welke koers wordt ik nu echt blij?’
Als ik vertel dat mijn agenda leeg is tegen anderen, krijg ik opvallend vaak dezelfde reactie: “Dat jij dat zo kan.”
En ergens snap ik dat wel. Want je zou ook kunnen zorgen dat alles alweer staat voordat je terugkomt. Nieuwe trajecten gepland, agenda gevuld, omzet vooruit geboekt. Dan weet je tenminste waar je aan toe bent.
Ik heb dat bewust niet gedaan.
Nieuwe koers
Luister hier de podcast over de nieuwe koers
Ik wilde mezelf niet tijdens mijn verlof alweer vastzetten in iets waarvan ik nog helemaal niet wist of ik daar na mijn verlof nog zin in zou hebben. En nu ik weer begin, merk ik dat dat de juiste keuze is geweest. Want er is iets veranderd.
Ik voel heel duidelijk: ik wil anders gaan werken. Hoe precies? Geen idee.
En dat vind ik ergens ook kwetsbaar om te zeggen. Ik ben f*cking goed in mijn werk. Ik weet wat ik kan. Ik heb jarenlang ondernemers en leiders begeleid zodat zijn zakelijk gaan winnen, zonder privé te verliezen. Ik ben daar om leiderschapstransities binnen familiebedrijven te begeleiden. Ik zou vrij makkelijk opnieuw kunnen doen wat ik al deed.
Alleen voel ik dat ik dat niet moet doen. Ik wil nog dichter op de transitie zitten. Niet extern, maar intern.
Als ik terugkijk naar de klanten met wie ik de afgelopen jaren heb gewerkt, valt iets op. Een groot deel daarvan zijn leiders, directeuren en eigenaren van familiebedrijven. En ik snap inmiddels waarom ik daar zo op aanga. Ik begon vaak één-op-één met iemand te werken. De ondernemer veranderde. Ging andere keuzes maken. Nam een andere plek in. Werd duidelijker over wat hij of zij wilde. En vervolgens kwam bijna altijd de organisatie mee de kamer in. Want als de leider beweegt, kan de rest niet altijd blijven staan. Zeker niet binnen een familiebedrijf.
Daar lopen familie en bedrijf dwars door elkaar. Je kunt op papier directeur zijn en thuis nog steeds de zoon of dochter. Je kunt zeggen dat je het bedrijf hebt overgedragen en ondertussen nog iedere dag willen weten wat er besloten wordt. Je kunt alle juridische documenten rond hebben en toch voelen dat er iets totaal niet klopt. Precies dát vind ik interessant.
Ik wil niet alleen met degene werken die midden in zo’n transitie zit. Ik wil steeds meer onderdeel zijn van de transitie zelf. Bij een opvolging. Een overname. Een verkoop. Een verandering binnen een organisatie waarbij iedereen rationeel wel snapt wat er moet gebeuren, maar waar onder tafel van alles meespeelt.
Lees hier alles over mijn visie rondom leiderschapstransities binnen familiebedrijven.
Antwoorden vind je in beweging
Ik weet alleen nog niet precies hoe die rol eruitziet. Vroeger had ik misschien gedacht dat ik dat eerst moest uitwerken voordat ik het hardop mocht zeggen. Nu denk ik: f*ck it. Ik weet de richting. Dus ik beweeg. Ik bel mensen die dit werk al doen. Ik voer gesprekken. Ik spreek uit wat ik voor me zie. Ik kijk waar deuren opengaan en waar ik denk: nee, dit is het toch niet.
Want dat zei ik jarenlang tegen de mensen in mijn Op Koerz-traject: Antwoorden vind je in beweging.
Practise what I preach. Blijkbaar mag ik mijn eigen advies weer even opvolgen. En ondertussen werd er nog iets in mij wakker…. Er gebeurt namelijk nog iets sinds mijn bevalling.
Hoe grote pijn mijn vuurtje weer aanwakkert
Mijn voorste kruisband is volledig afgescheurd. Mijn lijf heeft een zwangerschap en bevalling achter de rug. Mijn bekkenbodem is nog aan het herstellen. Ik geef borstvoeding. Ik ben fysiek echt nog lang niet waar ik wil zijn.
En laatst vroeg ik ineens aan mijn vriend: “Heb jij een Garmin voor mij?” Hij keek me aan. Ik heb na mijn topsportcarrière zes jaar lang geen behoefte gehad om iets te meten. Ik hoefde mijn hartslag niet te weten. Geen wattages. Geen tijden. Ik hoefde niet sneller. En ineens wilde ik weten hoe hard ik fietste. Ik wilde mijn progressie zien. Ik wilde weten of ik sterker werd.
Toen moest ik wel lachen. Daar is ze weer. Die topsporter in mij.
Ik heb inmiddels een personal trainer ingeschakeld. Ik train. Ik revalideer. Ik let op mijn herstel. Ik wil gewoon weer kneiterfit worden. En ik geniet daar echt van. Niet omdat ik weer topsporter wil zijn. Dat hoofdstuk is klaar. k merk vooral hoeveel voldoening het mij geeft om ergens serieus voor te gaan. Om mezelf op scherp te zetten. Om progressie te voelen. Om te kijken: wat kan er nog meer? Dat is voor mij ook performance. En misschien ben ik daar de afgelopen jaren anders naar gaan kijken.
Het kan en-en niet of-of
Want ik wil heel veel. Ik heb grote ambities. Ik wil werken met familiebedrijven midden in grote transities. Ik heb ideeën rondom regeneratieve landbouw waar ik mee bezig ben. Er trekt iets aan me rondom geboortezorg. Ik wil mijn bedrijf verder bouwen. Maar ik wil niet terug naar een leven waarin presteren betekent dat al het andere daarvoor moet wijken.
Ik heb deze zomer ontzettend veel tijd met mijn kinderen doorgebracht. Mijn telefoon lag vaak ergens. Ik was weinig online. En wat me vooral is bijgebleven is hoeveel rust dat geeft. Die wil ik houden. Ik wil kneiterhard kunnen gaan als ik voel: hier moet ik zijn. En ik wil op een woensdagmiddag ook gewoon met mijn kinderen kunnen zijn zonder met mijn hoofd ergens anders te zitten.
Dat bedoel ik als ik zeg: Zakelijk winnen zonder privé te verliezen.
Voor mij gaat dat inmiddels veel verder dan een mooie zin onder een LinkedIn-post. Ik moet hem zelf ook iedere keer opnieuw leven. Misschien hoef je het nog niet te weten Dat is eigenlijk waar ik nu sta.
- Ik weet nog niet precies hoe mijn bedrijf er over vijf jaar uitziet.
- Ik weet wel waar mijn vuurtje van aangaat.
- Ik weet welke ideeën steeds terugkomen.
- Ik weet welk werk ik meer wil doen.
- En ik weet inmiddels ook heel goed wat ik niet meer wil inleveren om succesvol te zijn.
Zakelijk winnen, zonder privé te verliezen
Misschien is dat voorlopig genoeg. En terwijl ik hierover een podcast opnam, dacht ik: volgens mij zijn er veel meer mensen die op zo’n punt staan. Je functioneert. Misschien gaat het zakelijk zelfs hartstikke goed. Maar ergens borrelt iets. Een idee waar je steeds niet aan toekomt. Een keuze waarvan je diep van binnen al weet dat je hem moet maken. Een richting waar je nieuwsgierig naar bent, maar waarvan je het eindpunt nog niet kunt zien. En dus doe je nog maar even niks.
Terwijl je het einde helemaal niet hoeft te weten. Je moet ergens beginnen.
Daarom ga ik DE OpKoerz Challenge weer organiseren.
Ik wil een paar dagen met een groep mensen kijken naar wat er bij jou al een tijdje borrelt. Waar gaat je vuurtje van aan? Wat klopt eigenlijk niet meer? Wat weet je allang? Waar houd je jezelf nog tegen omdat je eerst zekerheid wilt?
En vooral: wat is de eerste beweging die je nu kunt zetten? Geen perfect vijfjarenplan. Daar heb ik zelf momenteel ook geen behoefte aan. Wel bewegen. We starten waarschijnlijk 21 september. Hier meld je jezelf gratis en vrijblijvend aan.
Als je tijdens het lezen al een idee in je hoofd had waarvan je dacht shit, ja, daar moet ik eigenlijk iets mee, dan bedoel ik dus precies dat.Kom erbij. Vrijblijvend. Gratis. Gewoon iedere dag een activatie.
Je weet het: antwoorden vind je in beweging en tof als we samen OpKoerz gaan. Hier plan je een call in om samen even te sparren.
- Als je klant dit zegt, zou ik de bedrijfsoverdracht vertragen - 22 september 2026
- Ben jij werkelijk beschikbaar voor datgene wat je zegt dat je wilt? - 31 augustus 2026
- Je hoeft je eindbestemming niet te kennen om te weten dat het tijd is voor een nieuwe koers - 31 augustus 2026
