Dit is een interview uit mijn boek Het leven, dat is pas topsport.

Heb je geen zin om te lezen? Luister dan deze podcast.

Thomas Dekker is een Nederlandse wielrenner die in 2005 op 21-jarige leeftijd prof werd en al op jonge leeftijd zijn dromen wist te realiseren. Hij moest zijn wielercarrière afbreken toen hij betrapt werd op doping en geen wielerploeg hem nog in dienst wilde nemen. Eind 2016 verscheen zijn boek Mijn gevecht, dat veel reuring teweegbracht. In zijn boek vertelt hij openlijk over drank, vrouwen en doping. De afgelopen jaren is hij aan de slag gegaan om zijn patronen te analyseren en te doorbreken. Dit deelt hij ook in aflevering 32 van de Peak Performance Podcast. Na zijn carrière is hij aan de slag gegaan als wieleranalist en in 2017 deed hij mee aan Expeditie Robinson.

‘Het was zondagavond 14 maart 2006. Na het avondeten zat ik huilend en eenzaam op mijn bed in een typisch Italiaans hotel. Eigenlijk zou ik heel blij moeten zijn, want die dag was mijn droom uitgekomen: ik had de Tireno Adriatico gewonnen. Op mijn 21e. Een wedstrijd waar ik als kind al van droomde. Ik reed in een ploeg met grote namen zoals Boogerd en Freire. Iedereen was heel blij voor me, maar dat gevoel had ik zelf niet: de tranen bleven maar komen. Toen ik daar op mijn bed zat, speelde één vraag continu door mijn hoofd: ‘Is dit het nou?’

Hoe ging je om met dat ‘is dit het nou’-gevoel?

‘Ik droeg al een tijdje een leugen met me mee en ik besefte ineens dat ik die nog vijftien jaar – want zo lang wilde ik nog profrenner zijn – met me mee zou moeten zeulen. Die woensdag ervoor was ik namelijk naar Madrid gevlogen voor een zak bloed. Ik zat er doorheen. Is dit nou het gevoel dat bij winnen hoort? Was het wel nodig geweest? Had ik wel naar Madrid moeten vliegen? Want zonder doping won ik ook al veel. Waar- schijnlijk had ik deze wedstrijd dan nog niet kunnen winnen, want ik was nog erg jong. Misschien had ik mezelf meer tijd moeten gunnen. Maar ik had de keuze al gemaakt, ik kon niet meer terug. Vanaf dat moment kon ik niet anders dan liegen. Wielrennen was mijn grootste passie en ik had mijn droom gerealiseerd, maar het was erg zwaar om dit allemaal te dragen op zo’n jonge leeftijd.

Als je eenmaal begint met liegen, is het voor je gevoel ‘jij-alleen-tegen-de- rest-van-de-wereld’. Niemand wist wat ik voelde. De knop gaat om. Je gaat over op de overlevingstand, de automatische piloot gaat aan. Je hebt geen keuze. Althans daar was ik van overtuigd. Vanaf dat moment leefde ik in een schijnwerkelijkheid waar ik zelf in was gaan geloven. Ondanks dat ik doping gebruikte, was ik een held, ik werd bejubeld. Dat geeft zoveel energie. Ik hield mezelf voor de gek en had een grote mindfuck. Dat is hoe het werkt. Iedereen doet het. Jij ook. Je bent datgene wat je jezelf wijs- maakt. Je bent je eigen beperking.

Later besefte ik dat mensen meestal pas veranderen als ze echt op de grond liggen. Pas wanneer ze het diepste dal hebben bereikt, ondernemen ze actie. Eerder niet. Zo was dat ook bij mij. Ik had iets heftigs nodig om mezelf echt in de spiegel aan te kijken en een schop onder mijn kont te geven.’

Wat is de grootste mindfuck die je hebt gehad in je leven?

‘Drie jaar na mijn mooiste overwinning op 1 juli 2009 kwam de zwartste dag in mijn leven: ik testte positief. Dit was drie dagen voor de start van de tour. Die test zette mijn hele leven stil. Ik ben heel lang heel boos geweest op andere mensen. Ik zocht het excuus buiten mezelf, en dat is natuurlijk de grootste mindfuck geweest die ik maar kon hebben. Achteraf gezien heb ik ook ervaren dat dit de reden was waarom ik me zo door het wielrennen heb laten meeslepen en dat ik de stap heb genomen om doping te gebruiken: ik zocht liefde, waardering en bevestiging van anderen. Dat is natuurlijk de grootste mindfuck die er is!’

Hoe pas je de learnings uit je sportcarrière nu toe in je dagelijks leven, zodat je ervoor zorgt dat je jezelf niet door je mindfucks laat leiden?
‘Dit is en blijft een uitdaging! Want niets is wat het lijkt. Je creëert altijd je eigen schijnwerkelijkheid. Want, wat is nu echt waar? Jij bepaalt zelf wat je de waarheid vindt. Ik weet dat ik nog steeds extern gericht ben en ik voel me nog steeds goed als ik waardering, erkenning en liefde krijg van een ander. Maar ik ben me ervan bewust. Het is een spel dat ik speel, maar ik herken de patronen en het is aan mij om mijn eigen werkelijkheid te creëren.

Mijn grootste ervaring vanuit mijn sportcarrière is dat je juist door de donkere periodes in je leven groeit. Je komt er sterker uit. Heel cliché, maar ik heb dit echt zo ervaren. Eigenlijk ben ik heel blij dat ik positief ben getest, anders had ik mijn hele leven met een geheim geleefd. Wat zou dat zwaar zijn geweest.

Alles wat je mee maakt in het leven, maken je tot de persoon die je nu bent. Het gaat erom welke verantwoordelijkheid je neemt over je leven, dus ook over de fouten die je hebt gemaakt. Loop niet weg, steek je kop niet in het zand, maar neem je verantwoordelijkheid. Ook al doet dat soms pijn, ik weet het. Maar ik heb ook ervaren dat je er sterker uit komt.

En dat geldt voor iedereen. Besef dat niets is wat het lijkt! Wees je bewust van hoe je jezelf voor de gek houdt. Of sta stil bij hoe je jezelf voor de gek wílt houden. Zorg ervoor dat je minder afhankelijk bent van prikkels en de liefde van anderen. Leer van jezelf te houden. Want dat kan natuurlijk ook. Het is aan jou.’

Wil je nu zelf aan de slag? Zodat je ontdekt hoe jij nog meer kan winnen, zonder te verliezen. Bestel dan mijn boek Het leven, dat is pas topsport of neem even contact op zodat even bellen of ik iets voor jou kan betekenen.

Pin voor later
podcast interview Thomas Dekker

Download de energieBOOST en focus checklist

Voorkom dat je jezelf opgebrand door niet dezelfde fout te maken als 70% van de ambitieuze mensen……


Nee, dank je! Ik mis liever focus.

Pin It on Pinterest

Share This
× Hoe kan ik je helpen? Available from 08:00 to 18:00